تأثیر ساختار ریتمیک موسیقی 4/4 بر پارامترهای زمانی-فضایی راه رفتن افراد مبتلا به مالتیپل اسکلروزیس
پذیرفته شده برای ارائه شفاهی XML
نویسندگان
دانشگاه تهران
چکیده
مقدمه: مالتیپل اسکلروزیس (MS) بیماری خود ایمنی سیستم عصبی مرکزی است که موجب ناتوانی پیشرونده در افراد می-شود. این بیماری استقلال و توانایی فرد برای مشارکت مؤثر در انجام فعالیت‌های روزمره را تحت تأثیر قرار می‌دهد. اختلالات راه رفتن و شناختی از جمله اختلالات شایع در میان افراد مبتلا به MS هستند (1). هدف از تحقیق حاضر بررسی تأثیر ساختار ریتمیک موسیقی 4/4 بر پارامترهای زمانی-فضایی راه رفتن افراد مبتلا به MS بود.

روششناسی: آزمودنی‌های تحقیق حاضر را 15 زن مبتلا به MS (سن 26/7±5/33، قد 68/4±38/161 و وزن 42/11±32/68) تشکیل می‌دادند که به شکل در دسترس و هدفمند از اعضای انجمن MS کرمان انتخاب شدند. در این پژوهش از ساختار ریتمیک 4/4 استفاده شد. در هر جلسه ابتدا بیمار دو مرتبه به شکل دلخواه راه می‌رفت و سپس براساس تواتر گام‌ برداری محاسبه شده، با نرم‌افزار Bounce Metronome، ساختار ریتمیک متناسب با آن بر اساس تعداد ضرب در دقیقه (bpm) پخش ‌شد. تمامی مراحل توسط شش دوربین سه‌بعدی سیستم Motion Analysis با فرکانس 200 هرتز ثبت شده و پس از آن با نرم‌افزار CORTEX v2.5 پردازش شدند (2). داده‌ها با استفاده از آزمون تی-همبسته و آنالیز واریانس تک راهه در سطح معنی‌داری 05/0 مورد تحلیل قرار گرفتند.

نتایج: نتایج نشان داد که یک جلسه موسیقی درمانی با ساختار ریتمیک 4/4 تفاوت معنی داری در پارامترهای مدت زمان یک گام، عرض گام و سرعت گام برداری ایجاد کرده است.

بحث و نتیجهگیری: نتایج بدست آمده نشان دهنده تاثیر مثبت یک جلسه موسیقی درمانی با ساختار 4/4 بر پارامترهای گام-برداری افراد مبتلا بهMS بود. همچنین، به نظر می‌رسد افراد مبتلا به MS با توجه به ساده بودن ساختار ریتمیک 4/4 سازگاری مناسبی با این ساختار دارند (3). بنابراین، استفاده از این نوع موسیقی برای بهتر شدن شرایط راه رفتن افراد مبتلا به MS پیشنهاد می‌شود.
کلیدواژه ها