تاثیر دوازده هفته تمرین تناوبی با شدت بالا بر میزان آپلین پلاسما و مقاومت انسولینی دانشجویان پسر چاق و دارای اضافه وزن
پذیرفته شده برای پوستر XML
نویسندگان
1عضو هیئت علمی گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی/ دانشگاه صنعتی ارومیه
2دانشگاه تهران
چکیده
مقدمه: اپلین آدیپوکاین تازه کشف شده ای است که در سوخت و ساز کربوهیدرات (1) و عملکرد انسولین نقش اساسی داشته (2)، به گونه ای که در شرایط مقاومت انسولینی و دیابت نوع دو، میزان بیان اپلین توسط بافت چربی و مقدار پلاسمایی آن افزایش می یابد (3). از این رو هدف از این تحقیق بررسی تاثیر 12 هفته تمرین تناوبی با شدت بالا بر میزان اپلین پلاسما و مقاومت انسولینی دانشجویان پسر چاق و دارای اضافه وزن می باشد.
روش شناسی: 28 دانشجو با BMI بیش از 25 و غیرورزشکار، بصورت تصادفی از بین بیش از 150 دانشجوی واجد شرایط انتخاب و به دو گروه تجربی و کنترل تقسیم شدند. گروه تجربی به مدت 12 هفته (هر هفته 3 جلسه بصورت یک روز در میان مجموعاً 36 جلسه) تمرین تناوبی با شدت بالا انجام دادند. تمرین HIIT شامل پدال زدن با دوچرخه ثابت با تناوب های 1 دقیقه فعالیت با شدت بالای 90% ضربان قلب بیشینه و 1 دقیقه استراحت بود و در دو مرحله، 48 ساعت قبل از شروع تمرینات و دیگری 72 ساعت بعد از آخرین جلسه تمرین نمونه گیری خونی انجام شد. پس از بررسی توزیع نرمال داده ها توسط آزمون کولموگروف-اسمیرنوف، برای مقایسه ی اختلاف بین پیش آزمون تا پس آزمون از آزمون تی وابسته و از آزمون تی مستقل جهت مقایسه متغیرها بین دو گروه تجربی و کنترل استفاده شد. (سطح معنی داری 0/05 > p در نظر گرفته شد)
نتایج: یافته ها ی به دست آمده از آزمون تی وابسته بیانگر آن است که تفاوت میانگین ها بین پیش و پس آزمون در اپلین پلاسما از لحاظ آماری معنی دار است ( 0/01=p و 2/7=t )، به این معنی که تمرین تناوبی با شدت بالا توانسته است غلظت پلاسمایی اپلین را کاهش دهد. همچنین نتایج بین گروهی نیز کاهش معنی داری در غلظت پلاسمایی اپلین در گروه تجربی در مقایسه با گروه کنترل نشان داده است ( 0/014=p و 2/8=t). همینطور شاخص مقاومت به انسولین نیز هم در مقایسه ی بین پیش و پس آزمون ( 0/027=p و 2/6=t ) و همچنین مقایسه ی بین گروه تجربی با کنترل ( 0/001=p و 4/1=t ) از لحاظ آماری کاهش معنی داری داشته است.
بحث و نتیجه گیری: نتایج مطالعه حاضر نشان می دهد که 12 هفته تمرین تناوبی با شدت بالا می تواند سطوح پلاسمایی اپلین و مقاومت به انسولین در دانشجویان پسر چاق یا دارای اضافه وزن را بطور معنی داری کاهش دهد. در افراد چاق و دارای اضافه وزن، کاهش وزن ناشی از کاهش بافت چربی، به عنوان بافت سازندة 90 درصد اپلین جریان خون، بر ترشح اپلین تأثیری کاهنده دارد. همچنین تمرین HIIT می تواند موجب افزایش برداشت خونی و مصرف گلوکز در سطح سلول ها، به ویژه در سلول های عضلانی شده و بر اختلال ایجاد شده در گیرنده های انسولین غلبه کند. آپلین نیز ممکن است بعنوان میانجی در روند اثرگذاری فعالیت های بدنی منظم بر چاقی و اختلالات متابولیک نقش داشته باشد.
کلیدواژه ها