تاثیر تواتر بازخورد کلامی بر اجرا و یادگیری حرکتی کودکان دچار اختلال هماهنگی رشدی
پذیرفته شده برای پوستر XML
نویسندگان
1عضو هیئت علمی
2دانشگاه آزاد اسلامی خوراسگان
چکیده
مقدمه: یکی از مشکلات عمده کودکان دچار اختلال هماهنگی رشد، یادگیری مهارت‌های حرکتی است. ازآنجایی‌که شیوع این اختلال در بین کودکان قابل‌توجه است، پژوهش حاضر باهدف تعیین تأثیر تواتر بازخورد کلامی بر یادگیری مهارت پرتاب کودکان دچار اختلال هماهنگی رشدی انجام گرفت.
روش شناسی: جامعه مورد مطالعه کودکان 5 تا 7 ساله دختر و پسر دچار اختلال هماهنگی رشد بودند که تعداد 40 کودک به شکل داوطلبانه در مطالعه شرکت کردند. در این پژوهش نیمه تجربی با طرح پیش آزمون پس آزمون، شرکت کنندگان در چهار گروه؛ بازخورد 100 درصد (10 نفر)، بازخورد 50 درصد (10 نفر)، بازخورد کاهنده (10 نفر) و کنترل (10 نفر) به شکل تصادفی توزیع شدند. ابزارهای مورد استفاده برای جمع آوری اطلاعات شامل پرسشنامه تشخیصی DCDQ’7 و آزمون دقت پرتاب کودکان چیویاکوفسکی بود. داده ها از طریق آزمون های تحلیل واریانس یک طرفه، تحلیل وارانس مرکب با اندازه گیری مکرر و آزمون تعقیبی LSD تجزیه و تحلیل شدند.
نتایج: نتایج نشان داد، روش بازخورد 50 درصد (001/0=P) و کاهنده (02/0=P) تاثیر معنی داری بر یادگیری مهارت حرکتی شرکت کنندگان داشت. ضمن اینکه بازخورد با تواتر 50 درصد بهترین اثر را بر یادگیری مهارت مورد نظر داشت (01/0<P).
بحث ونتیجه گیری: نتایج این تحقیق تایید کننده نظریه هدایت در بازخورد می باشد. لذا توصیه می شود برای آموزش مهارت مورد نظر در کودکان دچار اختلال هماهنگی رشد از روش بازخورد با تواتر 50 درصد استفاده شود.می توان گفت بازخورد با تواتر 100 درصد به واسطه حجم اطلاعاتی زیادی که برای این کودکان به همراه دارد، نمی‌تواند منجر به یادگیری مناسب در کودکان دارای اختلال هماهنگی رشد شود.
کلیدواژه ها