مقایسه اثر سه نوع پروتکل تمرینی مقاومتی قدرتی، استقامتی و حجمی بر فاکتورهای قندی سرمی مردان دیابتی نوع ۲
پذیرفته شده برای پوستر XML
نویسندگان
1دانشگاه یزد
2اداره آموزش و پرورش
3پردیس بین الملل کیش دانشگاه تهران
چکیده
مقدمه: در مورد تأثیر پروتکلهای مختلف ورزشی بر روی بیماری دیابت نتایج متناقضی وجود دارد و مطالعات حاکی از آن است که ورزش به طور کلی آثار مثبتی نظیر کاهش خطر چاقی و کنترل وزن فرد دیابتی دارد. علت تفاوت نتایج یاد شده ممکن است مربوط به نوع برنامه ورزشی، حجم برنامه و یا شدت‌های متفاوت پروتکل‌های تمرینی در این بیماری باشد. شاید بتوان دلیل اصلی ناهمگنی مطالعات در رابطه با تاثیر تمرین بر دیابت را اختلاف در شدت تمرینات و پروتکلهای تمرینی جستجو کرد. چنانچه یانگ و همکاران، 2014، در یک مطالعه مروری و متا آنالیز اختلافی بین تمرین هوازی و مقاومتی پیدا نکردند، و علت ان را تنوع تمرین و طول مدت تمرینات مقالات مختلف دانسته اند (1). هدف این مطالعه بررسی و مقایسه اثر پروتکل‌های مختلف وزنه تمرینی بر دیابت نوع 2 می‌باشد.
روش شناسی: تعداد 44 مرد 60-18 ساله مبتلا به دیابت نوع 2 توسط فراخوان دعوت شدند و به صورت تصادفی به سه گروه تمرینی قدرتی (11 = n)، استقامتی (11 = n) و حجمی (11 = n) و یک گروه کنترل (10 = n) تقسیم گردیدند و از هر چهار گروه پیش آزمون و پس آزمون بعد از 12 هفته برنامه مداخله ای تمرینی تحت پروتکل های قدرتی، استقامتی و حجمی انجام گرفت. گلوکز، انسولین، مقاومت به انسولین (HOMA IR) و هموگلوبین گلیکوزیته HbA1C در قبل و بعد از ۱۲ هفته مداخله اندازه گیری گردید. برای مقایسه اندازه اثر هر پروتکل بر فاکتورهای اندازه گیری شده اندازه اثر ان محاسبه گردید.
نتایج: در این مطالعه اجرای 12 هفته پروتکل های تمرینی اثر مثبتی بر مردان مبتلا به دیابت نوع 2 داشت و باعث کاهش معنی دار گلوکز (001/0 > P)، انسولین (001/0 > P)، مقاومت به انسولین HOMA IR (001/0 > P) و HbA1C (001/0 > P) سرمی گردید، این کاهش در پس آزمون نسبت به گروه کنترل نیز اختلاف معنی داری داشت (05/0 > P). تمرین با وزنه قدرتی بیشترین اثر را بر گلوکز داشت اما وزنه تمرینی استقامتی بیشترین تاثیر را بر انسولین، مقاومت بر انسولین و هموگلوبین گلیکوزیته داشت.
بحث و نتیجه گیری: این مطالعه نشان داد پروتکل های ارائه شده شدت و حجم تمرینی مناسبی داشته و اثر مثبتی بر فاکتورهای سرمی بیماران مرد دیابتی نوع 2 گذاشته است، شدت تمرین فاکتور مهمی برای اثربخش بودن آن می باشد مطالعات قبلی نیز چنین پیشنهاداتی را ارائه کرده اند. در ﻳﻚ ﺑﺮرﺳﻲ ﻓﺮاﺗﺤﻠﻴﻠﻲ ﻧﺸﺎن داده ﺷﺪه اﺳﺖ ﻛﻪ ﺷـﺪت ورزش ﺑﻴﺶ از ﺣﺠﻢ ﺗﻤﺮﻳﻦ در ﺑﻬﺒﻮد ﻛﻨﺘﺮل ﮔﻠﻮﻛﺰ ﺧـﻮن ﻣﻬـﻢ اﺳـﺖ و ﭘﻴﺸﻨﻬﺎد ﻣﻲﻛﻨﺪ اﻓﺮادی ﻛﻪ ﺑﺮای ﻣﺪت ﻫـﺎ ورزش ﻣﺘﻮﺳـﻂ اﻧﺠـﺎم داده اﻧﺪ ﺑﺮای ﻛﺴﺐ ﻣﺰاﻳﺎی ﺑﻴﺸﺘﺮ از ورزش ﺑﻬﺘﺮ اﺳﺖ ﺟﻠﺴـﺎﺗﻲ از ﺗﻤﺮﻳﻨﺎت ﻫﻔﺘﮕﻲ را ﺑﺎ ﺷﺪت ﺑﺎﻻﺗﺮ اﺟﺮا ﻛﻨﻨﺪ (2). تمرینات ﻣﻘﺎوﻣﺘﻲ و وزﻧـﻪ ﻫـﺎی آزاد از ﺟﻤﻠﻪ اﺑﺰاری ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﻣﻲﺗﻮاﻧﻨـﺪ ﺑـﺮای ﺑﻬﺒـﻮد ﻗـﺪرت و ﺗﻮده ﻋﻀﻼﻧﻲ اﻓﺮاد دﻳﺎﺑﺘﻲ ﺑﻜﺎر ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷـﻮﻧﺪ. اﻟﺒﺘـﻪ وزﻧـﻪﻫـﺎی ﺑـﺎ ﻣﻘﺎوﻣﺖﻫﺎی ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺗﺮ در ﻛﻨﺘﺮل ﮔﻠـﻮﻛﺰ ﺧـﻮن و ﻋﻤـﻞ اﻧﺴـﻮﻟﻴﻦ ﻣﻮﺛﺮﺗﺮﻧﺪ (3). این پروتکل ها به مربیان، پژوهشگران، پزشکان و بیماران دیابت به علت کنترل بیشتر و اثر بهتر توصیه می شود.
کلیدواژه ها