تاثیر شدت تمرین بر مقادیر بیان ژن Bcl-2 در رت‌های مبتلا به آنفارکتوس میوکارد
پذیرفته شده برای ارائه شفاهی XML
نویسندگان
1دانشجو/ دانشگاه تهران
2معاون پژوهشی / پژوهشگاه علوم ورزشی
3استاد فیزیولوژی ورزشی دانشگاه تهران
4استادیار/پردیس کیش
5دانشجو/پردیس بین الملل کیش دانشگاه تهران
چکیده
مقدمه
انفارکتوس میوکارد (MI)، انهدام و مرگ سلولی دائم و غیرقابل برگشت بخشی از عضله قلب (میوکارد) است که به علت از بین‌ رفتن جریان خون در قلب روی ‌می‌دهد و باعث مرگ آپوپتوزی سلول های قلبی می شود. شواهد احتمال تاثیر تمرینات ورزشی بر کاهش آپوپتوز سلولی را نشان می‌دهند اما شدت مناسب فعالیت هنوز معلوم نیست. Bcl-2 مهم ترین عامل موثر بر مهار فرایند آپوپتوز بوده که با انتقال به میتوکندرى باعث القاى منافذ نفوذپذیر موقت در غشاى خارجى میتوکندرى شده که رهایش سیتوکرومc را مهار و منجر به کاهش فعالیت کاسپاز9 و در نهایت مهار آپوپتوز می‌شود(بایر و همکارانش 2008). در ارتباط با تاثیر تمرین با شدت پایین بر فرایند آپوپتوزیس، مطالعات با نتایج متناقض دیده می‌‌‌شود‌‌. برای مثال فرناندر در پژوهش خود به افزایش Bcl-2 پس از تمرینات با شدت پایین اشاره کرده است(فرناندز و همکارانش 2012) در مقابل فانواف بیان کرد تمرینی هوازی Bcl-2را کاهش می‌دهد‌( فانواف و همکارانش 2000). اما در ارتباط با تاثیر تمرین تناوبی شدید و مقایسه شدت تمرین بر تغییرات Bcl-2 مطالعه ای انجام نگرفته است. لذا این پژوهش با هدف پاسخ‌گویی به این پرسش انجام شد که آیا تمرین تناوبی خیلی شدید و تمرین تناوبی با شدت پایین به طور مجزا باعث مهار آپوپتوز از طریق افزایش Bcl-2 در بیماران مبتلا به سکته قلبی می‌شوند؟
روش‌شناسی
18 رت نر نژاد ویستار 10 هفته ای مبتلا به انفارکتوس میوکارد در دو گروه تجربیHIIT (60 دقیقه دویدن تناوبی روی تردمیل و هر تناوب شامل 4 دقیقه دویدن با شدت 85-90 درصد VO2max و 2 دقیقه بازیافت فعال با شدت 50-60 درصد VO2max چهار روز در هفته و به مدت شش هفته) و تجربیLIIT (60 دقیقه دویدن تناوبی روی تردمیل و هر تناوب شامل 4 دقیقه دویدن با شدت 60-75 درصد VO2max و 2 دقیقه بازیافت فعال با شدت 50-60 درصد VO2max چهار روز در هفته و به مدت شش هفته) و یک گروه کنترل (بدون تمرین) قرار گرفتند. بیان ژن های مذکور توسط تکنیک PCR بررسی شد . داده ها با استفاده از نرم افزار spss18 (α≥0.05) به روش آماری تی مستقل تجزیه و تحلیل شد .
یافته‌ها
یافته ها نشان داد که مقادیر Bcl-2در گروه HIIT(mg/ml72/1) به طور معناداری بیشتر از گروه کنترل (019/0p=) ولی در گروه LIIT(mg/ml00/1) افزایش غیرمعناداری داشت(979/0=P ). همچنین مقادیر BCL2 در گروه تجربی HIIT به طور معناداری بیشتر از گروه LIIT بود.
بحث و نتیجه گیری
یافته های این پژوهش نشان داد شش هفته تمرین تناوبی خیلی شدید و همچنین شش هفته تمرین تناوبی با شدت پایین هر دو با بهبود عملکرد میتوکندریایی باعث افزایش بیان ژن Bcl-2 در رت های نر نژاد ویستار پس از وقوع آنفارکتوس میوکارد می‌شود.
کلیدواژه ها