تأثیر یک دوره تمرین تداومی و تناوبی بر سطوح گیرنده‌ انسولین ، GLUT4 و AMPK عضله نعلی موش‌های صحرایی نر دیابتی شده
پذیرفته شده برای ارائه شفاهی XML
نویسندگان
عضو عیات علمی دانشگگاه بیرجند
چکیده
مقدمه: دیابت ملیتوس یک اختلال متابولیک شایع و گسترده در دنیا می‌باشد و فعالیت بدنی و ورزش به عنوان وسیله‌ای جهت کسب فواید مطلوب در بیماران دیابتی شناخته شده است. هدف از انجام این پژوهش بررسی تأثیر یک دوره تمرین تداومی و تناوبی هوازی بر سطوح گیرنده انسولین ، GLUT4 و AMPK عضله نعلی موش های صحرایی نر دیابتی شده، بود.
روش شناسی: در این مطالعه تجربی و مداخله‌ای، تعداد 60 سر موش سفید صحرایی نر 13 هفته‌ای با وزن بین 180 تا 310 گرم در 6 گروه کنترل، تمرین تناوبی و تداومی سالم، و گروه کنترل، تمرین تناوبی و نداومی دیابتی تقسیم شدند. پروتکل‌های تمرینی هر دو گروه تداومی و تناوبی، تمرین هوازی بود که با رعایت اصل اضافه بار تدریجی برای 6 هفته، 3 روز در هفته به گونه ای اجرا شد که در هفته اول با سرعت 12 متر در دقیقه به مدت 14 دقیقه و در هفته آخر، 16 متر در دقیقه به مدت 43:30 دقیقه فعالیت، اجرا شد. تجزیه و تحلیل داده‌ها با استفاده از آزمون تحلیل واریانس یک طرفه در سطح 05/0 > p انجام شد.
نتایج: افزایش معنی داری در میزان پروتئین انتقال دهنده گلوکز 4 (001/0 = p، 14/20 = 37و5F) و پروتئین کیناز فعال شده بوسیله AMP (001/0 = p، 02/16 = 37و5F)، و کاهش معنی داری در مقاومت به انسولین (001/0 = p، 80/10 = 37و5F) و عدم تغییر در سطوح گیرنده انسولین (001/0 = P، 66/9 = 37و5F) در گروه های مختلف متعاقب هر دو نوع پروتکل تمرینی مشاهده شد. با این حال، تفاوت معنی داری بین تاثیر دو نوع تمرین ورزشی تداومی و تناوبی بر شاخص های فوق در گروه های مختلف مشاهده نشد (00/1 = p).
بحث و نتیجه گیری: به طور کلی، اجرای تمرین ورزشی تداومی و تناوبی ـ هر دو ـ از طریق افزایش محتوای پروتئین 4GLUT و AMPK موجب کاهش سطح گلوکز خون و بهبود مقاومت به انسولین می‌شود. به علاوه، می توان برای آزمودنی‌هایی که به دلایل مختلف قادر به اجرای تمرینات ورزشی به صورت تداومی نیستند، از اجرای روش تمرینی تناوبی یا بلعکس، به عنوان یک رویکرد درمانی برای مدیریت دیابت استفاده نمود.
کلیدواژه ها