اثر تمرین استقامتی بر سطوح سرمی اینترلوکین17 و اندازه حجم تومور در دوره بعد از ایجاد تومور
پذیرفته شده برای ارائه شفاهی XML
نویسندگان
عضو هیات علمی
چکیده
مقدمه: هدف از تحقیق حاضر مطالعه تاثیر یک دوره تمرین استقامتی بر سطوح اینترلوکین17 سرمی و اندازه حجم تومور در موش‌های ماده نژاد بالب/ سی مبتلا به تومور سرطان سینه بود.
روششناسی: به این منظور تعداد 20 سر موش بالب سی ماده (4 تا 5 هفته، میانگین توده‌ بدنی 17 گرم)، خریداری و به شکل تصادفی در دو گروه ده‌تایی، گروه 1؛ استراحت-تومور-ورزش (RTE)، گروه 2؛ استراحت-تومور-استراحت (RTR)، تقسیم شدند بعد از ایجاد تومور، تمرین استقامتی با شدت بین 55 تا 70 درصد VO2max و به مدت 6 هفته اجراشد. بعد از اتمام تمرینات میزان اینترلوکین17سرمی با روش الایزا اندازه‌گیری شد. داده‌ها با آزمون t مستقل و ضریب همبستگی جزئی و پیرسون در سطح معناداری 05/0≥ P تعیین و کلیه روش‌های آماری با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه 20 تجزیه و تحلیل شد..
نتایج: نتایج آزمون t مستقل نشان داد که میزان اینترلوکین17 سرمی در بین گروه RTR با گروه RTE (003/0=P) تفاوت معنی داری دارد. همچنین نتایج آزمون t مستقل برای حجم تومور نشان داد که بین اندازه حجم تومور در گروه-های پژوهشی (RTR با RTE) تفاوت معنی داری وجود دارد(0001/0=P). با این حال، نتایج آزمون ضریب همبستگی نشان داد که بین سطوح اینترلوکین17سرمی با اندازه حجم تومور در موش‌های ماده نژاد بالب/سی مبتلا به تومور سرطان سینه بعد از یک دوره تمرین استقامتی ارتباط معنی‌داری وجود ندارد (05/0> P).
بحث و نتیجهگیری: با توجه به نتایج تحقیق حاضر می توان نتیجه گرفت که تمرین استقامتی راهکار ایمن و سودمندی در کاهش فاکتورهای التهابی و حجم تومور در موش‌های مبتلا به سرطان است. البته تعمیم این نتایج به انسان نیازمند تحقیقات بیشتری است.
کلیدواژه ها