اثرتمرین اینتروال شدید در شرایط هایپوکسی برماتریکس متالوپروتئیناز9 و شاخص های هماتولوژیکال در پسران نوجوان
پذیرفته شده برای پوستر XML
نویسندگان
1دانشجو
2دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکز
3دانشیار فیزیولوژی ورزشی، دانشگاه تربیت مدرس
چکیده
مقدمه: اجرای تمرینات ورزشی در ارتفاع یا شرایط هیپوکسیک می تواند منجر به تسریع سازگاری های فیزیولوژیک ناشی از اجرای تمرینات ورزشی شود و در واقع هیپوکسی می تواند یک اثر سینرژیک (کمکی) داشته باشد و منجر به بهبود عوامل هماتولوژیک مرتبط با افزایش عملکرد (از قبیل افزایش RBC) شود. از جمله سازگاریهای مهمی که همراه با ورزش رخ میدهد، افزایش رگزایی است که ماتریکس متالوپروتئیناز 9 به عنوان یک مولفه مهم در آنژیوژنز و رگ زایی شناخته شده است. تشکیل مویرگ جدید ودر نهایت افزایش چگالی مویرگی یکی از مهمترین تغییراتی است که در طی فعالیت ورزشی روی می دهد و این امر در نهایت منجر به انتقال بهتر و بیشتر اکسیژن به تار عضلانی می گردد و یکی از معیارها برای کسب موفقیت در رقابت های ورزشی است. علی رغم این، تاثیر اجرای همزمان HIT و هیپوکسی تناوبی (در طول فعالیت ورزشی) بر عوامل هماتولوژیک مشخص نیست هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر فعالیت اینتروال شدید در شرایط هایپوکسی بر ماتریکس متالوپروتئیناز9 وشاخص های هماتولوژیکال در پسران نوجوان فعال بود.
روش شناسی: در یک کار آزمایی نیمه تجربی 24 پسر نوجوان 17-16 ساله فعال انتخاب و بصورت تصادفی به سه گروه 8 نفره تمرین HIIT با استفاده از ماسک هایپوکسی نورموباریک و ارتفاع 3000 متری(9000 پایی) شبیه ساز شده ,گروه تمرین HIIT بدون استفاده از ماسک و گروهی باتمرینات عادی و روزمره تقسیم شدند. اجرای تمرین و طول دوره برای تمام گروه ها یکسان بود و به مدت دو هفته اجرا شد. شدت تمرین در هفته اول 85 درصد ضربان قلب بیشینه و شامل 8 وهله دویدن یک دقیقه ای و دو دقیقه استراحت بین وهله های تمرین بود و در هفته دوم همان 8 وهله تمرین با فاصله استراحت یک دقیقه ای بین وهله های تمرین بود و شدت تمرین 90 درصد ضربان قلب بیشینه اجرا شد. آزمودنی ها در دو مرحله پیش آزمون( 48 ساعت قبل از برنامه تمرین) و پس آزمون( 48 ساعت پس از آخرین جلسه تمرین) پس از حدود 10 ساعت ناشتای شبانه, خونگیری انجام شد. اندازه گیری مقادیر مربوط به فاکتورهای بیوشیمیایی با استفاده از کیت های مربوطه انجام گرفت. . برای بررسی یافته های پژوهش از آزمون آنالیز واریانس دو طرفه با اندازه گیری مکرر و آزمون تعقیبی بونفرونی استفاده شد. همچنین، به منظور بررسی تغییرات درون گروهی از آزمون t همبسته استفاده شد و سطح معنی داری آزمون ها در سطح0.05>p در نظر گرفته شد.
نتایج: یافته ها نشان داد تمرین تناوبی شدید کوتاه مدت بر mmp9, CBC از نظر آماری اثر معنی داری نداشته است. با وجود این , کاهش سلول های سفید خون در گروه تمرین نورموکسی (p=0.019) معنادار بود.
بحث و نتیجه گیری: بر اساس نتایج به دست آمده از این مطالعه مشخص شد همراه شدن کوتاه مدت تمرین اینتروال شدید با هایپوکسی تاثیری بر ماتریکس متالوپروتئیناز9 (mmp9) و عوامل هماتولوژیک ندارد. به نظر می رسد طول قرار گیری در معرض این دو مداخله بتواند عامل اثر گذار باشد.
کلیدواژه ها