نقش بازی های ادراکی- حرکتی در بهبود خلاقیت کودکان فلج مغزی
پذیرفته شده برای پوستر XML
نویسندگان
دانشگاه تهران
چکیده
مقدمه: توانایی بازی کردن یک نقش حرفه‌ای اولیه در طول کودکی اولیه محسوب می‌شود و کودکان از طریق بازی در موقعیت‌های مختلف با اسباب بازی‌ها، همسالان و بزرگسالان تعامل برقرار می‌کنند که سبب ارتقای شایستگی‌هایی در مهارت‌های حرکتی، شناختی و عاطفی- اجتماعی می‌شود (پفیفر، 2011). هدف سیستم آموزشی در جهان بالا بردن سطح آگاهی و توانایی کودکان است. یکی از این توانایی‌ها خلاقیت حرکتی است (سالاخاتدینوا و پالئی، 2015). هدف مطالعۀ حاضر تاثیر بازی های ادراکی- حرکتی بر خلاقیت کودکان فلج مغزی است.
روش: تعداد 20 کودک به طور در دسترس از مراکز استثنایی شهر تهران در سال تحصیلی 96-95 به عنوان نمونه تحقیق استفاده شدند. برنامه تمرینی شامل برنامۀ ادراکی- حرکتی کپارت بود. برای سنجش خلاقیت از آزمون تفکر خلاق در عمل و حرکت تورنس (TCAM) استفاده گردید که مشتمل بر مؤلفه‌های روانی (سیالی)، انعطاف‌پذیری، بسط و گسترش و ابتکار (اصالت) است. روایی و پایایی این آزمون در تحقیقات قبلی به خوبی به اثبات رسیده است (گاراگوردبیل، 2011). گروه تجربی در معرض متغیر مستقل (استفاده از بازی های ادراکی- حرکتی) قرار گرفتند اما گروه کنترل بازی های معمولی طبق برنامۀ مرکز پیش دبستانی را انجام دادند. برنامۀ تمرینی شامل 8 جلسه تمرینی (2 روز در هفته و به مدت 1 ساعت در هر روز) بود. در ابتدا و انتهای برنامۀ تمرینی هر دو گروه در زمینۀ مهارتهای تفکر خلاق مورد ارزشیابی قرار گرفتند. برای آزمون فرضیه‌ها تحلیل واریانس چندمتغیری (MANOVA) در سطح معنی‌داری 05/0 استفاده گردید.
یافته‌ها: نتایج تحقیق نشان داد که بازی‌های ادراکی حرکتی باعث بهبود خلاقیت کلی(002/0=p، 89/10=F) و مؤلفه‌های آن یعنی سیالیت(001/0=p، 52/12=F)، انعطاف‌پذیری(0001/0=p، 88/14=F)، بسط و گسترش(001/0=p، 82/11=F)، و ابتکار(0007/0=p، 66/7=F) در کودکان فلج مغزی می‌گردد.
بحث و نتیجه‌گیری: پیشنهاد می‌شود به منظور بهبود خلاقیت و عملکرد حرکتی، برنامه‌های آموزش خلاقیت در برنامۀ درسی مدارس استثنایی گنجانده شود.
کلیدواژه ها