اثر دو شیوه ریکاوری فعال و غیر فعال پس از فعالیت HIIT بر پاسخ IL6، CRP و کورتیزول
پذیرفته شده برای پوستر XML
نویسندگان
1دانشجوی دانشگاه مازندران
2استاد-دانشگاه ایران
3کارمند-دانشگاه ایران
چکیده
مقدمه:فعالیت ورزشی شدید باعث بر افزایش عوامل التهابی مانند کورتیزول، IL6 و CRP می‌شود؛ این عوامل می‌تواند در عروق ورزشکاران رسوب کرده و باعث بر بیماری آترواسکلروزیس شود.ریکاوری پس از فعالیت می‌تواند از طریق کاهش تدریجی جریان خون و دما این بیماری را در بین ورزشکاران کاهش دهد.
روش‌شناسی: به دلیل استفاده از نمونههای انسانی و عدم کنترل کلیه متغیرهای مداخلهگر این پژوهش از نوع نیمه تجربی بود. از بین بازیکنان تیم فوتبال استقلال نوین که شامل 50 نفر بودند 29 نفر، داوطلب اجرای آزمون شدند و محقق بعد از انجام آزمایشات و تستهای اولیه 17 نفر را از بین آنان بهصورت تصادفی انتخاب کرد. یک هفته قبل از اجرای آزمون مرحله اول شاخصهای آنتروپومتریکی، درصد چربی، VO2max و BMI سنجیده شد. آزمودنی‌ها به دو گروه ریکاوری فعال (8نفر) و ریکاوری غیر فعال (9نفر) دسته‌بندی شدند. قبل از فعالیت از آزمودنی‌ها نمونه خونی گرفته شد سپس تمرین HIIT داده شد و پس از انجام ریکاوری دوباره خون‌گیری انجام شد. داده‌ها با استفاده از آزمون تی مستقل و تی همبسته در سطح معنا‌داری05/0 بررسی شد.
نتایج: با توجه به نتایج تی همبسته، فرضیه IL6 بر ریکاوری فعال در سطح 03/0 معنی‌دار بود. فرضیه ریکاوری غیر فعال بر CRP در سطح 03/0 معنی‌دار بود. فرضیه ریکاوری فعال بر کورتیزول در سطح 04/0 معنی‌دار بود. فرضیه ریکاوری غیر فعال بر کورتیزول در سطح 001/0 معنی دار بود. با توجه به نتایج تی مستقل بین کورتیزول ریکاوری فعال و غیر فعال در سطح 001/0 معنی دار بود.
بحث‌و‌نتیجه‌گیری:با توجه به نتایج به دست آمده می‌توان نتیجه گرفت ریکاوری پس از فعالیت باعث بر کاهش عوامل التهابی می‌شود که از این طریق کاهش خطر ابتلا به بیماری آترواسکلروزیس بوجود می‌آید اما بین ریکاوری فعال و غیر فعال تفاوت چندانی وجود نداشت.
کلیدواژه ها