تاثیر ۸ هفته تمرین استقامتی بر بیان ژن امنتین -1 بافت چربی احشایی رت های نر دیابتی
پذیرفته شده برای ارائه شفاهی XML
نویسندگان
1دانشگاه پیام نور
2دانشگاه پیام نور مرکز
چکیده
مقدمه : دیابت یکی از معضلات سلامتی در تمامی جوامع محسوب می‌گردد و تداخل ورزشی از جمله رویکردهای بهبود وضعیت افراد دیابتی تلقی می‌گردد. لذا هدف از پژوهش حاضر بررسی ‌تأثیر تمرین استقامتی بر بیان ژن امنتین-۱ بافت چربی احشایی در موش‌های نر دیابتی نژاد ویستار بود.
روش شناسی : بدین منظور 19 سر موش نر با دامنة سنی ۴۵-۳۵ روز و میانگین وزنی10 ±110 گرم خریداری شدند. ابتدا به صورت تصادفی ۶ سر موش به عنوان گروه کنترل پایه انتخاب شدند و به مدت ۸ هفته تغذیه عادی و استاندارد داشتند. موش های باقی مانده پس از ۸ هفته تغذیه با رژیم پر چرب و دسترسی آزاد به آب و مواد غذایی‌، به دو گروه دیابتی تمرین استقامتی( 6 سر ) و کنترل دیابتی (7 سر ) تقسیم شدند. دیابت از طریق تزریق درون صفاقی تک دوز STZ به میزان 30 میلی‌گرم بر دسی‌لیتر و رژیم پر چرب در موش‌ها القا گردید. موش‌ها جهت آشناسازی با دستگاه تردمیل به مدت ۵ روز و روزانه 10 دقیقه با سرعت ۱۵ متر بر دقیقه و شیب صفر درجه تمرین نمودند. ۴ هفته پس از تزریق‌، غلظت گلوکز از طریق گلوکومتر ‌اندازه‌گیری شد و غلظت گلوکز بالاتر از 300 میلی‌گرم بر دسی‌لیتر به عنوان دیابتی تعریف گردید. پروتکل تمرین استقامتی شامل دویدن روی تردمیل در هفتة اول به مدت ۲۵ دقیقه با سرعت ۱۵ متر در دقیقه و VO2MAX 50 درصد و با رعایت اصل اضافه بار تمرینی به صورت افزودن هر هفته ۵ دقیقه به مدت و ۱ متر بر دقیقه به شدت تمرین بود تا در هفته هشتم به ۶۰ دقیقه و شدت ۲۲ متر بر دقیقه و 70 درصد VO2MAXرسید. پس از پایان ۸ هفته تمرین نمونه‌ها جمع‌آوری گردید. بیان ژن امنتین از روش RT-PCR انجام شد. تحلیل داده ها با روش‌های آماری تی مستقل و آزمون آنووای یک طرفه و ازمون تعقیبی توکی انجام شد. نتایج: نتایج بیانگر افزایش معنی‌دار بیان ژن امنتین-۱ بافت چربی احشایی در گروه تمرینی استقامتی نسبت به گروه کنترل دیابتی بود (001/0P =‌). بحث و نتیجه گیری: از یافته‌های بدست آمده از این پژوهش می‌توان نتیجه گرفت که ۸ هفته تمرین استقامتی سبب افزایش بیان ژن آمنتین می شود، که با توجه به نقش آن در فعال نمودن مسیر AKT و افزایش برداشت گلوکز توسط بافت چربی‌؛ احتمال می‌رود افزایش بیان این آدیپوکاین نقش مهمی در کاهش قند خون در بیماران دیابتی داشته باشد.
کلیدواژه ها