تاثیر دو نوع تمرین مقاومتی تداومی و تناوبی بر سطوح استراحتی پروتئین SP-D، انسولین، قند خون و مقاومت به انسولین مردان دیابتی نوع 2
پذیرفته شده برای پوستر XML
نویسندگان
1عضو هیئت علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد لارستان
2دانشگاه آزاد اسلامی واحد لارستان
3دانشگاه آزاد اسلامی واحد ارسنجان
چکیده
مقدمه: پروتئین سورفکتانت D (SP-D) عضو خانواده ی دفاع لاکتیکی است (1) و می تواند نقش مهمی در التهاب، چاقی و مقاومت انسولین بازی کند و ارتباط منفی و معناداری بین BMI و سطوح سرمی SP-D مشاهده شده است (2). هدف از پژوهشی حاضر تعیین و مقایسه تاثیر هشت تمرین مقاومتی تداومی و تناوبی بر سطوح استراحتی پروتئین SP-D، انسولین، قند خون و مقاومت به انسولین مردان دیابتی نوع 2 با BMI بالای 25 بود.
روششناسی: 30 بیمار مرد 40 تا 50 ساله دیابتی نوع 2 دارای اضافه وزن به طور تصادفی به سه گروه تمرین مقاومتی تداومی، تمرین مقاومتی تناوبی و کنترل (هر گروه 30 نفر) تقسیم شدند. دو گروه تمرینی در 8 هفته تمرین مقاومتی دایره ای با دو روش تداومی (شدت متوسط) یا تناوبی (شدت بالا و شدت پایین) شرکت کردند. گروه کنترل در این مدت از هیچ برنامه تمرینی پیروی نکردند و به فعالیت های طبیعی و روزمره خود پرداختند. 24 ساعت قبل و 48 ساعت بعد از مداخله، نمونه خونی از هر سه گروه اخذ شد و از روش آماری تحلیل واریانس آمیخته بین – درون آزمودنی ها در سطح معنی داری P≤0.05 جهت مقایسه و بررسی تغییرات متغیرها استفده شد.
نتایج: نتایج نشان داد که 8 هفته تمرین مقاومتی باعث کاهش معنادار قند و SP-D سرم در مقایسه با گروه کنترل شد (P<0.05) اما بین دو نوع تمرین تفاوت معناداری مشاهده نشد (P>0.05). تغییرات در مقاومت به انسولین و انسولین معنادار نبود (P>0.05).
بحث و نتیجه گیری: به نظر می رسد تمرین مقاومتی دایره ای (چه از نوع تداومی و چه از نوع تناوبی) به مدت 8 هفته و 3 روز در هفته با حجم تمرینی فزاینده تغییرات مثبت خود بر بیماری دیابت نوع 2 مردان با BMI بالای 25 را مستقل از انسولین می گذارد و این تمرینات می تواند مورد توجه این بیماران جهت دستیابی به سلامتی قرار گیرد. در این زمینه احتمالا پروتئین SP-D ایفای نقش می کند. به هر حال جهت نتیجه گیری دقیق تر به پژوهش های بیشتری نیاز می باشد.
کلیدواژه ها