بررسی اثر یک دوره تمرین تداومی و تناوبی شدید بر شاخص مقاومت به انسولین و ظرفیت چربی سوزی بیماران پیش دیابتی
پذیرفته شده برای ارائه شفاهی XML
نویسندگان
1استاد فیزیولوژی ورزشی، دانشگاه گیلان
2استادیار فیزیولوژی ورزشی، پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی
چکیده
هدف: اختلال در متابولیسم گلوکز، میزان انسولین و متابولیسم چربی از مهمترین نقص های موجود در افراد پیش دیابت و زمینه ی ابتلا به دیابت نوع 2 است. بر همین اساس، هدف از مطالعۀ حاضر بررسی اثر 12 هفته تمرین تداومی با شدت Fatmax و آستانه بی هوازی و تناوبی شدید بر شاخص مقاومت به انسولین و ظرفیت چربی بیماران پیش دیابتی بود.
مواد و روش ها: 32 بیمار پیش دیابتی (سن 4± 7/38 سال، شاخص توده بدنی 7/2± 9/26 کیلوگرم بر متر مربع ، چربی بدن 4/4± 1/26 درصد و اوج اکسیژن مصرفی 24/0± 49/2 لیتر در دقیقه) بر پایه درصد چربی در 4 گروه 8 نفری کنترل (CON)، گروه تمرین تناوبی (HIT)، گروه تمرین تداومی با شدت Fatmax (FAT) و گروه تمرین تداومی با شدت آستانه بی هوازی (IAT) قرار گرفتند. آزمودنی های گروه HIT، FAT و IAT به مدت 12 هفته به اجرای تمرین ورزشی پرداختند. قبل و بعد از 12 هفته اکسیداسیون مواد، MFO و Fatmax با کمک معادلات عنصرسنجی تعیین و همچنین گلوکز و انسولین خون آزمودنی ها در آزمایشگاه سنجش شد. از آزمون آماری t همبسته و تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر برای تجزیه و تحلیل داده ها استفاده شد.
یافته ها: نتایج آزمون t همبسته نشان داد که میزان میزان تاثیر تمرین ورزشی بر Fatmax در گروه FAT، IAT و HIT به ترتیب 33%، 24% و 27% است که این تفاوت فقط بین گروه FAT و IAT معنی دار است(05/0≥P). گلوکز، انسولین خون و شاخص مقاومت به انسولین در سه گروه تمرینی در وضعیت بعد از تمرین نسبت به وضعیت قبل از تمرین به طور معنی داری بیشتر بود؛ اما میزان تاثیر تمرین ورزشی بر گلوکز خون و شاخص مقاومت به انسولین فقط در گروه FAT با گروه IAT و HIT معنی دار است (05/0≥P). همچنین میزان تاثیر تمرین ورزشی بر انسولین خون در گروه FAT، IAT و HIT به تر تیب 26%، 17% و 26% است که این تفاوت بین گروه FAT و HIT با IAT معنی دار است (05/0≥P).
نتیجه گیری: نتایج تحقیق نشان داد که میزان اکسیداسیون چربی و همچنین شاخص مقاومت به انسولین در 3 گروه تمرینی نسبت به قبل از تمرین متفاوت بود. این بدان معنی است که شدت و نوع فعالیت ورزشی از عوامل تاثیر گذار بر بهبود میزان اکسیداسیون چربی و شاخص مقاومت به انسولین در افراد پیش دیابتی است.
کلیدواژه ها