کبد چرب و فعالیت بدنی
پذیرفته شده برای ارائه شفاهی XML
نویسندگان
استاد فیزیولوژی ورزشی دانشگاه تهران
چکیده
با افزایش شیوع چاقی، میزان بروز بیماری کبد چرب نیز رو به افزایش می‌باشد. اهمیت این بیماری به دلیل تخریب سلول‌های کبدی است و در صورت تشخیص دیرهنگام و درمان نامناسب می‌تواند به بیماری پیشرفته و غیر قابل برگشت کبدی به نام "سیروز" منجرشود. کبد، اندامی است که عملکردهای بیوشیمیایی متنوعی را جهت هموستاز سوخت وسازی کل بدن انجام می‌دهد. بنابراین، تخریب سلول‌های کبدی بر اثر بیماری کبد چرب، هموستاز کل بدن را دچار مشکل می‌سازد.
بیماری کبد چرب همراه با پرفشار خونی، دیابت و افزایش چربی خون رخ می‌دهد که همگی از اجزای سندرم متابولیک به شمار می روند. به همین دلیل برخی پژوهشگران، بیماری کبد چرب را تظاهر بیماری مقاومت به انسولین یا سندرم متابولیک می‌دانند. بیماران مبتلا به کبد چرب قبل از این‌که به دلیل پیشرفت بیماری کبدی فوت کنند، از عوارض قلبی و عروقی ناشی از مقاومت به انسولین فوت می‌کنند. در نتیجه، می‌توان درمان بیماران با مقاومت به انسولین را برای این دسته از بیماران نیز تجویز کرد.
کاهش وزن از طریق رژیم غذایی و فعالیت ورزشی مناسب می تواند به عنوان یکی از بهترین درمان‌های بیماری کبد چرب در نظر گرفته شود. پس از تشخیص بیماری کبد چرب اولین اقدام کاهش اصولی وزن و سپس حفظ آن با انجام فعالیت بدنی مناسب و مستمر می‌باشد.
پژوهش‌های متعددی نشان داده‌اند تمرین هوازی و تمرین مقاومتی، باعث بهبود بیماری کبد چرب از طریق کاهش میزان چربی کبد و چربی احشایی می‌شود. همچنین فعالیت ورزشی، استئاتوز کبدی را کاهش می‌دهد، آنزیم‌های کبدی و مقاومت به انسولین را بهبود می‌بخشد. در نتیجه، انتظار می‌رود که التهاب و آسیب کبدی در بیماران مبتلا به کبد چرب بهبود یابد.
کلیدواژه ها